http://www.micheldoomst.be/index.php nl info@micheldoomst.be Copyright 2011 2011-12-29T08:16:03+00:00 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/mijn_a/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/mijn_a/#When:Thursday 29 December 2011 Michel Thursday 29 December 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/liever_g_589_dan_een_g_1000/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/liever_g_589_dan_een_g_1000/#When:Monday 21 November 2011 Is het omdat we aan de limieten van ons federaal model zijn gekomen dat we ook aan de grens van ons representatief model zijn gekomen en tot meer deliberatieve tendenzen moeten komen? Moeten we naar rechtstreekser inspraak komen wanneer op wereldvlak banksystemen niet meer in staat zijn hun groeifantasie onder controle te krijgen? Moeten we de burgers directer aan het woord laten als Europa er niet in slaagt om economisch en politiek coherenter antwoorden te formuleren op de financiële crisis die we zo moeilijk onder controle krijgen? Schuiven we de zoekende en aarzelende onderhandelaars opzij om te zeggen hoe pensioenen worden hervormd, wie langer zal werken en in welke gezondheidsdiensten dringend moet gesnoeid worden? Integendeel: om al deze problemen opgelost te krijgen zullen we ons huidig democratisch bestel van onder uit moeten versterken en efficiënt doen werken. De Grieken koesterden democratie als een goed waar rustig en gezellig uren kan worden over doorgeboomd, van de Romeinen hebben we geleerd dat je een bestuurlijk systeem op een bepaald moment wel moet ordenen in structuren en afspraken: gelukkig zijn er politieke partijen die krachten en stromingen bundelen, gelukkig zijn er op elk niveau afspraken over wijze van beslissen, gelukkig bestaan er procedures om administratieve procedures tot een goed einde te brengen.. De komende maanden en jaren moeten de kanalen van dat democratisch model wel een grondige maatschappelijke inspectie krijgen: het is goed dat er signalen als een “G1000” komen om daar op te wijzen. De politiek moet echter ook veerkracht tonen om dat afstoffen zelf in handen te nemen. Er moeten vandaag grondige keuzes worden gemaakt om onze welvaart te vergroten en ons welzijn daarin een betere plaats te geven, we zullen moeten aanvaarden dat aan economisch ongebreideld uitbreiden grenzen zijn, we moeten beseffen dat groeilanden als Brazilië, India, China en Rusland mee het spel gaan bepalen…In het kader van die opdracht moeten we in de bestuurskracht meer naar onder dan naar boven kijken: lokale besturen zijn in dit land slechts voor 14,1 procent van de uitgaven verantwoordelijk. Binnen de Oeso-landen is dat gemiddeld 24,4 procent, in Denemarken zelfs 63 procent. Steden en gemeenten worden trouwens meer een meer aangesproken om de problemen op Vlaams en federaal vlak op te lossen: de rekening van de hervorming van de politie werd naar de gemeenten gestuurd, de zuivering van het afvalwater wordt een dure factuur ter plaatse, straks volgt de brandweer waar federaal 50 procent moet bijdragen maar nauwelijks aan 10 procent raakt, de gevolgen van de migratie krijgt men niet in de hand maar gaat men weer eens doorschuiven naar lokale opvang. Daarom: gebruik die 589 steden en gemeenten niet alleen als factuuradres, maar ook als volwaardige partner in de bestuursopbouw. Investeer in het lokale bestuur als de plaats waar info over beleidsdossiers rechtstreeks worden uitgelegd, gebruik de lokale inplanting als toetssteen van ideeën en plannen, neem de lokale beleidsvoerders mee in de processen naar activeren van de arbeidsmarkt, opvang van de vergrijzing, opbouw van een correcte migratie..We hebben een G 589 die dagelijks tussen de mensen staat: we bieden onze diensten aan de respectievelijke Ministers-presidenten aan en trouwens ook aan de mogelijke Eerste Minister die regelmatig voor feestelijkheden naar Bergen terugkeert: dat hij in zijn agenda ook eens het feest van de democratie opneemt. Ik wed dat hij er plezier zal aan beleven.. Monday 21 November 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/citroenpoen/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/citroenpoen/#When:Thursday 03 November 2011 Blijkbaar komen steden en gemeenten in het vizier van een recent bijgesteld rapport van de Hoge Raad voor Financiën waar Luc Coene vreemd(?)genoeg meent dat hun gebrek aan zuinigheid moet gecompenseerd worden met 1,4 miljard bijkomende inspanningen. Vooral het feit dat gemeenten teveel personeel zouden hebben aangenomen in de voorbije jaren zou hierin een cruciale rol spelen. Men vergeet daarbij dat steden en gemeenten verplicht zijn hun budget jaarlijks in evenwicht te houden en dat meer personeel nodig is om de bijkomende taken die op de gemeenten worden gelegd (ruimtelijke ordening, waterzuivering, woonbeleid, veiligheid..) na te komen. Wie vergelijkt wat we aan politie betalen komt uit bij het dubbele tot driedubbele van 10 jaar geleden, straks volgt de brandweer, daarna de pensioenlasten waar de gemeenten volledig zelf voor op draaien. Het zijn ook niet de steden en gemeenten die een belastingsverlaging op federaal niveau hebben gestemd om de blauwe flank af te dekken en hierdoor te verzuimen om een buffer tegen moeilijke tijden aan te leggen. Het zijn niet de steden en gemeenten die een gratis-politiek hebben gevoerd om TV te kijken en mensen op de bus naar de markt te brengen. Het zijn niet de steden en gemeenten die de wetgeving alsmaar logger en ondoorzichtiger maken waardoor steeds meer gespecialiseerd personeel nodig is om zich door de administratie te werken. Vooral de berekeningswijze van de cijfers doet echter wenkbrauwen fronsen als men weet dat wat voorligt eigenlijk een macro-economische oefening is gebaseerd op grote stromen van gemeentefonds, steekproeven en extrapolaties van jaren geleden. Vorig jaar nog bevestigde de begrotingsminister federaal dat het op dit ogenblik niet mogelijk is het aandeel van de Vlaamse gemeenten in het totale tekort van de plaatselijke overheden in te schatten. Het Agentschap Binnenlands Bestuur berekende dat de Vlaamse gemeenten in 2009 een overschot boekten van 875 miljoen euro op basis van begrotingsrekeningen van 2009 van nagenoeg alle Vlaamse gemeenten en niet op basis van prognoses. Wie het laagst op de ladder staat krijgt altijd de rotte appels het hardst op zijn kop: de steden en gemeenten willen dan ook correcte cijfers alvorens nog maar eens de peer te zijn van de begrotingshistorie. Onze citroenen zijn lokaal ver uitgeperst alvorens ze opnieuw door de persmachine moeten gehaald worden. Thursday 03 November 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/een_metropoli-trojaanse_gemeenschap_in_de_vlaamse_rand_needanke/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/een_metropoli-trojaanse_gemeenschap_in_de_vlaamse_rand_needanke/#When:Friday 21 October 2011 Ik mocht aanwezig zijn maar niets zeggen op een debat dat TV Brussel en Ring TV op de Boesdaalhoeve in Sint-Genesius-Rode organiseerde rond het thema:”BHV gesplitst en nu..?” Een initiatief dat mooi was voorbereid en waarvan het verslag de volgende dagen op antenne komt. De oorsprong lag bij de Brusselse zender en daarom was de bezetting ook zeer sterk vanuit de hoofdstad opgevat. De thema’s waren: waarheen met wonen, mobiliteit, onderwijs en werk nu Brussel en Halle-Vilvoorde binnenkort na 50 jaar definitief tot een aparte kieskring en een apart gerechtelijk arrondissement gaan behoren. Uit het initiatief leer ik dat er een terechte zorg is wat de gevolgen kunnen zijn van de splitsing van BHV: ik hoor anderen zeggen dat het hier over symbooldossiers gaat die weinig of geen weerslag hebben op het dagelijkse leven van mensen. Blijkbaar is het tegendeel waar: de onderhandelingen over BHV zijn nog niet koud of sterk betrokken actoren zetten zich aan het denken. Men beseft immers dat Brussel nu nog meer dan vroeger een eigen koers zal moeten varen en minder dan voorheen Halle-Vilvoorde als kruiwagen zal kunnen gebruiken. Halle-Vilvoorde kan echter ook niet zonder Brussel en daarom blijven wij voorstander van een stevige duw vanuit Vlaanderen naar het beleid in de hoofdstad. Als daar straks 450 miljoen steun bovenop komt kan men niet zeggen dat de Vlaamse gemeenschap met haar bijdrage in dat bedrag geen inspanning doet voor haar hoofdstad. Uit de bespreking bleek duidelijk dat een aantal hete hangijzers nog veel mensen en middelen zullen vragen om nijpende problemen aan te pakken: wanneer zal men een aantal kankerplekken die nu onaanvaardbare krottoestanden zijn eindelijk eens aanpakken? Hoe kunnen we de kwaliteit van het taalonderwijs Nederlands opkrikken? Wat doen we met de duizenden jonge structureel werklozen? Hoe pakken we het mobiliteitsinfarct aan? Begrijpelijk dat voor een aantal dossiers naar de Rand wordt gekeken om daar mee een oplossing aan te geven. Om dat in nieuwe bestuursstructuren te gieten passen wij echter: vrijwillige samenwerkingsovereenkomsten tussen bepaalde overheidsinstanties en regelmatig overleg moeten mogelijk zijn. Een nieuwe metropolitane bestuursformule zullen wij niet aanvaarden: het kersverse Brusselakkoord bevat aanzetten tot betere samenwerking binnen Brussel maar vraagt naar de toekomst versterking. Met de bijkomende middelen moet Brussel werk maken van werk, gerichter onderwijs en bewustere woonpolitiek.19 aparte staatjes zullen dat niet waarmaken: de Europese hoofdstad moet met één stem spreken en handelen. Maar vooral: de Franstaligen in Brussel moeten eindelijk werk maken van herstel van “vertrouwen”. Als de tweetaligheid in Brussel theoretisch hoog op de agenda staat maar in de praktijk alsmaar meer van de ladder schuift en men in Halle-Vilvoorde blijvend een wingewest ziet moet men ons niet vragen in samenwerkingsverbanden, laat staan in nieuwe structuren te stappen. Geldelijke middelen blijken toch niet zo’n probleem als ik zie dat de Brusselse regering zonder verpinken de Dexia-derving voor de Brusselse gemeenten zullen bijschieten. Het weze dus duidelijk: wij stappen niet in een metropolitane gemeenschap die vanuit de Franstaligen als expansie- en niet als integratiemethode wordt bekeken. Voor ons geen metropoli-trojaans vehikel.. Friday 21 October 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/djuu_toch/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/djuu_toch/#When:Monday 17 October 2011 Het communautair akkoord is een feit en vooral vanuit Halle-Vilvoorde een heerlijk moment na zoveel jaren harde en moeilijke strijd. Zonder slag of stoot is het niet gegaan: vier jaar lang is er gepraat en onderhandeld, een regering is over BHV gestruikeld in een periode waarin de financieel-economische problemen om stabiliteit vroegen. De overwinnaar van de verkiezingen heeft de handschoen voor een oplossing niet opgenomen: N-VA had dit niet mogen doen, dit hadden we samen moeten waar maken. Op een debat in Asse zei ik 2 jaar geleden wat ik later ook in N-VA – kringen herhaald hoorde: wij spreken niet over revolutie, wij spreken over evolutie. Dit akkoord wenkt naar Copernicus in de zin dat het naar een confederale smaak van de federale gerechten neigt: - eindelijk, na 50 jaar, BHV gesplitst voor Kamer, Senaat, Europees en gerecht: zelfs op vakantie durfde ik daar niet van dromen. - geen uitbreiding van Brussel, geen nieuwe faciliteiten, geen gemorrel aan de omzendbrief Peeters: mijnheer Maingain is dezer dagen aan zijn grootste depressie ooit onderhevig - gezinsbeleid, arbeidsmarkt, ouderenzorg, verkeersboetefonds gaan naar Vlaanderen, 10 miljard fiscale autonomie en eindelijk duidelijkheid over de transfers Dat is de evolutie waarover CD&V en N-VA het altijd hebben gehad: hierover hebben we nagedacht, die sprong moet je aandurven en vooral…je moet het DOEN. Het werk is niet af: de invulling van wat voorligt zal nog veel tijd en parlementair werk vragen, maar de toon is gezet. Op het terrein moet Vlaanderen dit werk verder implementeren: N-VA had daarin moeten meegaan. Heel spijtig, maar CD&V werkt altijd met uitnodigingen: laat ons samen werken aan de toekomst van een sterker en zelfstandiger Vlaanderen. We hadden dit samen moeten doen: djuu toch… Monday 17 October 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/nva_mag_onderscheid_met_vlaams_belang_niet_laten_vallen/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/nva_mag_onderscheid_met_vlaams_belang_niet_laten_vallen/#When:Thursday 06 October 2011 Het akkoord over BHV voor verkiezingen en gerecht wordt door de N-VA zwaar op de korrel genomen: hoewel heel wat elementen van de “propere”splitsing ook in Vollezele op tafel lagen, duikt men volledig in de oppositierol en worden de “eigen volk eerst”termen niet geschuwd. Vooral de manier waarop geschut in de richting van een eigen Vlaams parket in Halle-Vilvoorde en een eigen Vlaamse rechtbank in Brussel wordt bovengehaald maakt het discours van de N-VA-ers zeer gelijklopend met die van Vlaams Belang: de tweetalige gedetacheerde magistraten die onder het gezag van (eindelijk) een Vlaamse procureur in onze streek zullen werken worden vergeleken met “Turkse magistraten die naar Gent of Marokkaanse die naar Borgerhout” worden gestuurd. Ook Ben Weyts verklaarde wat stuntelig op de radio dat hij ongerust was over wat hij nog niet wist over het akkoord en dat er een “etnisch wantrouwen”aan de basis van de oplossing ligt. Met deze terminologie plaatsen de kopstukken van N-VA zich dicht bij de lijn die het Vlaams Belang in dit land trekt: de absolute boedelscheiding en een discours over de andere helft van het land als een “vreemd”gegeven. Precies vandaag wordt echter bewezen dat de verkiezingen hebben gevraagd dat men zou “durven veranderen” en dat drie kwart van de Vlamingen het liefst Belg blijft en dat één op de drie België de volgende jaren niet ziet verdwijnen. Voor CD&V moet Vlaanderen meer en meer een zelfstandig naamwoord worden, maar het blijft in essentie een werkwoord: liever een stap in de goede richting dan liters zweet op een home trainer of een training op achteruit lopen zoals op het voetbalveld. In alle eerlijkheid: deze splitsing van BHV hadden we nooit kunnen verhopen noch naar de kiesomschrijving, noch naar het gerechtelijk arrondissement. Het blijven altijd wat we “propere” splitsingen hebben genoemd, omdat uiteraard zelfs het Grondwettelijk Hof modaliteiten toeliet om de kieskring op te lossen. Van N-VA hadden we verwacht dat ze met ons het pad van de hervormingen zouden inslaan in plaats van aan de kant te gaan staan: indien zij een ondernemende reactie hadden gehad, zouden wij ongetwijfeld “kartellig”tot dezelfde oplossingen zijn gekomen. Heel wat elementen van de huidige voorstellen zaten immers in de fardes van De Wever. Zolang dit land een eenheid wil vormen moet dus gezocht worden naar werkbare overeenkomsten die meer en meer het landschap confederaal inkleuren: het wordt moeilijker en moeilijker om federaal te handelen en tezelfdertijd confederaal achterom te kijken. In die zin moet de huidige ingrijpende staatshervorming ons op weg zetten naar het verder uitdiepen van het bestuursmodel. Een volgende staatshervorming wenkt…… Thursday 06 October 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/cdv_verbinden_versterken_verzorgen_voorzien..en..vlaams/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/cdv_verbinden_versterken_verzorgen_voorzien..en..vlaams/#When:Tuesday 30 August 2011 Het woord “cruciaal” durft men nauwelijks nog uitspreken: toch moet het de volgende dagen duidelijk worden of het in de federale onderhandelingen tot een eindspurt komt, dan wel of men met een leeglopende tube over de eindmeet bolt. Ook in de koers geldt immers dat voor wie wil winnen niets “onmogelijk” is: voorwaarde is natuurlijk wel dat je je fiets niet in de gracht kiepert. Het “momentum” van 21 juli dreigt door de tand des tijds te worden aangevreten: als de franstaligen kiezen voor “uitstel” en “we zien morgen wel…” is ook deze kans op een oplossing definitief verkeken. CD&V kan niet met om het even wat akkoord gaan: inzake BHV, de staatshervorming en de sociaal-economische voorstellen moet het een stap in de goede richting zijn. De oplossingen moeten een werkbaar perspectief in zich houden: in Vlaams-Brabant om de expansiedrang van het francofone Brussel in te dijken, binnen de staatshervorming naar een groot gewicht bij de deelstaten, op sociaal-economisch vlak in de richting van billijke spreiding van inspanningen. De kiezers hebben in 2010 gestemd voor oplossingen na 3 moeilijke jaren zoektocht: immobilisme is hier dus niet op zijn plaats, zeker voor CD&V die hiervoor de rekening heeft betaald. Van een centrumpartij die met en voor mensen wil werken worden remedies gevraagd en geen oplijsting van kwalen: de oplossingen van de volgende dagen moeten ons in de richting duwen van een confederaal model waarin respect voor mekaars grondgebied en sterke verantwoordelijkheid bij de deelstaten de grondslag zijn. Cruciale vraag daarbij is of de MR de arrogante Maingain en de “keen-probleem” – Reynders ook in die richting onder de knie kan houden: zoniet moeten andere wegen gezocht worden om uit de omknelling te geraken. Een “V” van Vlaams is nodig om voldoende te kunnen verbinden, versterken, verzorgen en voorzien in de toekomst. Tuesday 30 August 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/het_is_het_een_of_het_ander/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/het_is_het_een_of_het_ander/#When:Friday 19 August 2011 Lang hoeft het niet te duren om een antwoord te geven op de vraag van 6 miljoen Vlamingen om nu eindelijk het kiesarrondissement te splitsen: de voorstellen liggen op tafel en werden door de hoofdactoren en overwinnaars van de verkiezingen doorgesproken. In dit pakket zitten al beperkingen en toegevingen: hierop zit nagenoeg geen marge meer. De vraag van CD&V blijft overeind om eerst deze angel uit de pels te halen alvorens in de sociaal-economische boterham te bijten. Al jarenlang (een halve eeuw) wordt deze rechtmatige vraag van vooral de lokale bestuurders in de Rand genegeerd. Nu willen wij een oplossing die ons een werkbaar perspectief biedt. Iedereen lijkt in dit dossier zijn of haar verantwoordelijkheid op te nemen: enkel dhr.Maingain, eminent vertegenwoordiger van 3 kamerzetels op de 150, lijkt het lot van dit dossier in handen te hebben. Het showgehalte van de toogpoliticus in kwestie buiten beschouwing gelaten, is de houding van dit heerschap nu net symbolisch voor wat de Vlamingen een superdoorn in het oog is: de arrogantie waarmee men blijft verdedigen dat men in een federaal land een andere gemeenschap blijft wegduwen en schofferen. Wie in Brussel en Wallonië deze Napoleon volgt, gaat regelrecht naar het slagveld van België. Hierover moet de volgende dagen duidelijkheid komen: als de onverantwoordelijken in dit land de bovenhand krijgen, eindigt ook ons gevoel van verantwoordelijkheid. De groep van burgemeesters heeft alle kansen gegeven aan het overleg om tot een werkbaar resultaat te komen: als één losgeslagen politicus het debat zou domineren, zullen wij ook van ons laten horen. Wij zijn dus heel blij dat in elk geval het einddebat door de 8 voorzitters zonder bijzit zal worden gevoerd. Zij moeten na 4 jaar crisis beseffen dat de keuze eenvoudig is en niet langer uit te stellen: BHV splitsen of België Hoe Verder? Als geen antwoord van de onderhandelingstafel komt, zal de kiezer in hun plaats antwoorden. Friday 19 August 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/bhv_als_we_er_maar_van_af_zijn_is_niet_de_bedoeling/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/bhv_als_we_er_maar_van_af_zijn_is_niet_de_bedoeling/#When:Tuesday 16 August 2011 De komende dagen zal duidelijk worden of men de knoop van BHV zal kunnen doorhakken: alleen een “propere” oplossing biedt daarbij perspectief. Het is al een goede zaak dat bijvoorbeeld de federale kieskring van de tafel is geveegd en dat een uitbreiding van Brussel niet meer aan de orde is. Anders heeft splitsen geen zin: de remedie zou erger zijn dan de kwaal. Wouter Beke heeft haalbare voorstellen op tafel gelegd die er van uit gaan dat de kieskring zuiver wordt gesplitst voor 29 gemeenten. Het is aan de formateur om de lijn te houden die ook met NVA voorheen al was doorgepraat. Als het FDF hierop nog wil wringen staat alles op de helling: wie de spelregels van grondwet en democratische besluitvorming op de helling blijft zetten, moet ook beseffen dat men de eenheid van dit land meer dan in gevaar brengt. CD&V wil in confederale richting evolueren of anders hoeft het ook niet meer: achter de BHV-hoek loert immers de mega-operatie om het land economisch en financieel uit het slop te krijgen. Ook daar komt de huidige federale constructie te kort om het probleem opgelost te krijgen: alleen grotere verantwoordelijkheid bij de deelstaten met gedeelde zorg voor Brussel biedt een oplossing. Vlaanderen respecteert de afspraken: graag aan de franstaligen de bede om te stoppen met strategieën die het territorialiteitsbeginsel bewust blijven schenden of taktieken om afgesproken CONCRETE spelregels toch maar te doorbreken. Het alternatief is een verkiezingsstrijd over het voortbestaan van het land: men zegt maar als dat zo moet. BHV blijft de kiezel in de schoenen van de federale en Vlaamse beleidsmakers. Dit dossier zal echt eindigen op de plaats waar het begonnen is bij de plaatselijke bestuurders. Wij willen immers niet van BHV af geraken om er maar van af te zijn. Voor wie er echt mee te maken heeft, en dat zijn de gemeentebesturen en de burgemeesters, begint het werk maar pas: na de splitsing is het aan ons om een wervend Vlaams beleid te voeren op het terrein. Respect blijft het sleutelwoord: hebben de franstaligen nu nog niet begrepen dat alleen dat respect de Vlamingen tevreden kan stellen? Tuesday 16 August 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/elio_vecht_als_een_leeuw_maar_denkt_als_een_haan/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/elio_vecht_als_een_leeuw_maar_denkt_als_een_haan/#When:Wednesday 20 July 2011 Het was ontroerend en een tikkeltje theatraal (zo doet ze altijd wel een beetje) zoals Mevrouw Onckelinkcx haar voorman bewierookte in het zicht van 21 juli,maar het moet gezegd: Di Rupo heeft zijn nek uitgestoken en concrete voorstellen op papier gezet en de wijde wereld ingestuurd. Hij vecht zoals voor hem Leterme, Vandelanotte, De Wever en Beke dat hebben gedaan. En ik weet uit het parlement bij de individuele stemmingen(Di Rupo ... Doomst in alfabetische volgorde) dat in persoonlijke gesprekken blijkt dat hij een hoffelijk man is die respect afdwingt. Niets verkeerd dus met de persoon Di Rupo,maar alles komt zoals bij de vorige hoofdstukken uit het boek van regeringsvormingen opnieuw bij het probleem dat het kader waarin de formateur zich moet wringen zelfs voor een superlenige topturner niet haalbaar is:in dit land varen twee boten in aparte stromingen naast mekaar. Die boten kan je naast mekaar laten verder varen maar het is niet meer mogelijk de bemanning op één boot bij mekaar te krijgen. CD&V wil daarbij niet op de kade gaan staan en alleen maar met witte zakdoeken zwaaien en roepen naar de stuurlui hoe het verder moet: wij willen zoals altijd onze verantwoordelijkheid opnemen.Maar wij hebben bij onderhandelingen en verkiezingen aan den lijve ervaren dat niet de matrozen of de kapitein het grote probleem vormen. Het grote probleem zit hem in het vaartuig waarmee we verder moeten. Dit moet absoluut in het zelfde stromingskanaal kunnen maar niet meer op het zelfde vaartuig:de Franstaligen moeten nu toch wel stilaan beseffen dat we die respectvolle houding tegenover mekaar moeten opbrengen om uit de crisis te geraken. In dat besef legt CD&V vandaag de kaarten op tafel die ze uit voorbije onderhandelingen op tafel heeft gelegd en over gehouden: geen CD&V troeven alleen maar elementen waarover is onderhandeld en PS en NVA in waren meegegaan. Als je in dezelfde richting wil blijven varen, maar respect opbrengt voor mekaars eigenheid zijn de vragen van CD&V heel redelijk en gepast: BHV splitsen is een zaak, niet van voorrechten,maar van toepassen van de logica dat we grondwettelijk hebben vastgelegd: er zijn 4 taalgebieden in dit land en dat respecteren we. Zoals wij Vlamingen voorbij de taalgrens de eigenheid van Brussel en Wallonië erkennen vragen wij alleen dat dit wederzijds geldt. - daarom is er geen reden om het minderhedenverdrag te ratificeren: hoe kan men in godsnaam van minderheden spreken in een land dat langs grendelwetten en pariteiten alles doet om elke taalgroep tegemoet te komen. - daarom is een federale kieskring niet te slikken:er is absoluut geen behoefte om Franstalige kandidaten in Vlaanderen op verkiezingspad te sturen van de kust tot Limburg, zoals wij ook geen onweerstaanbare drang hebben om in de buurt van Namen of Luik verkiezingspanelen te gaan plaatsen. - daarom willen wij in Brussel een blijvende fundamentele Vlaamse inbreng en niet buiten worden gekegeld via tweetalige lijsten. Ook hier weer gaat het om het Tweestromenland dat onomkeerbaar is geworden. - daarom wil Vlaanderen bijdragen om de staatsschuld opgelost te krijgen en solidariteit op te brengen maar niet in die mate dat alle ballast op één regio terecht komt en de anderen van een zijpad genieten om rond te komen. Alle respect dus voor de leeuwenmoed van Elio, maar hij zal het moeten aanvullen met een heroriënteren van de haan op de kerktoren van de onderhandelingen: alleen een fundamentele tweeledige benadering met wederzijds respect en correcte afspraken biedt een uitweg. CD&V heeft daar de basis van gelegd: op die basis kan men verder werken. De Franstaligen moeten eindelijk beseffen dat het niet anders meer kan:de manier waarop we 21 juli moeten “vieren”kan er geen beter bewijs van zijn. Wednesday 20 July 2011