http://www.micheldoomst.be/index.php nl info@micheldoomst.be Copyright 2012 2012-05-11T07:17:00+00:00 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/zijn_er_toch_nog_mensen_tegen_de_splitsing_van_bhv_jammer/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/zijn_er_toch_nog_mensen_tegen_de_splitsing_van_bhv_jammer/#When:Friday 11 May 2012 Sommige mensen binnen NVA hebben het na 50 jaar blijkbaar nog altijd niet begrepen: er moet dringend een splitsing komen van Brussel van ons kiessysteem en ons vervolgingsbeleid om een wapen te hebben tegen de voortschrijdende verfransing in onze regio. We kunnen daar blijven affiches en stickers voor maken, betogen en roepen, maar iemand zal het wel eens moeten doen: ik ben dus heel blij en fier als vertegenwoordiger van onze streek dat we in het parlement aan het definitief parcours naar die eindmeet de voorbije weken begonnen zijn. Het FDF zal uiteraard hemel en aarde bewegen om deze voorstellen als duivels voor te stellen voor de Franstaligen maar eindelijk zullen deze extremisten terecht worden gewezen en geen invloed hebben op het resultaat dat op tafel ligt: een zuivere splitsing van het kiesarrondissement en eindelijk een vervolgingsbeleid voor politie en justitie op maat van Halle-Vilvoorde. De grondwet zal inderdaad hiervoor moeten gewijzigd worden: wij zullen die niet behandelen als een vodje papier zoals sommige politici daar de voorbije weken over gesproken hebben: stilaan worden dit echter gesprekken vooral van gemeenschap tot gemeenschap en minder van federaal naar regio. De weg naar een vorm van confederale structuur breek je niet open met woorden maar met daden. De volgende weken zullen we intens vanuit CD&V werken aan resultaten en niet aan betonvoetbal: uiteraard brengt deze historische omwenteling voor onze streek commotie en vragen naar voor. Wij blijven in die besprekingen open staan voor verbeteringen maar twijfelen niet meer aan het feit dat BHV nu eens eindelijk moet gesplitst worden. Dat Vlamingen uit onze streek waar je de verfransing dag na dag voelt toenemen nog kunnen tegen zijn is onbegrijpelijk: ‘splitsen’ is een werkwoord en niet enkel een uitroepteken.. Friday 11 May 2012 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/cdv_gooik_dankt_3000_keer/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/cdv_gooik_dankt_3000_keer/#When:Wednesday 09 May 2012 Nadat we vorig jaar op ons eetfestijn al op een massale opkomst mochten rekenen zijn we heel blij met iedereen die ons dit jaar de records hielp breken: bijna 2600 mensen kwamen opdagen, 6 dagen lang hebben we in 7 ploegen de opbouw voorbereid, gedurende 35 uur de dienst uitgemaakt en de opkuis met de nazorg gedaan. Echt heel blij met iedereen die ons goeiendag kwam zeggen! Heel veel dank aan al de medewerkers die ons in honderden shifts kwamen helpen. CD&V:alle dagen tussen en met de mensen…we zullen doorgaan! Wednesday 09 May 2012 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/een_agent_per_bus_of_tram_extra/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/een_agent_per_bus_of_tram_extra/#When:Wednesday 11 April 2012 Ooit is gezegd dat we zelfs met één agent op elke hoek van de straat niet kunnen beletten dat mensen zodanig normenloos zijn geworden dat ze iemand anders op de rijweg of in de dagelijkse omgang tomeloos agressief benaderen wanneer hij of zij de indruk geven tegen het eigenbelang in te gaan of niet in het kamp van het eigen gelijk gaan staan. De overheid kan de gevolgen van dit hyperindividualistisch gedrag niet op het einde van de rit allemaal oplossen of remediëren:de maatschappij moet bij het begin van dat traject fundamenteel betrokken zijn bij het inprenten van een waardenpatroon waar mensen zich daarna in dagdagelijkse situaties als vanzelfsprekend aan houden.Die vanzelfsprekendheid is nu omgeslagen naar de andere kant van het spectrum:iemand een gewone groet brengen is uit de mode, wie een beetje traag rijdt voor onze bumper wordt onmiddellijk als een hinderlijk obstakel beschouwd, problemen in families en buurten worden zwart-wit benaderd, mensen denken eerst materieel en dan moreel. Deze overrompeling van het wij door het ik is onvermijdelijk in een welvaartsmaatschappij waarin consumeren en renderen op korte termijn het vaak haalt van kwaliteit en duurzaamheid op lange termijn. Onvermijdelijk tast een dergelijke mentaliteit het maatsschappelijk handelen van velen aan, zeker van wie wat zwakker in de schoenen staat.We moeten dus een aantal terreinspelers aanzetten en aanmoedigen om de handen in mekaar te slaan en geduldig te bouwen aan een ander leefklimaat: er zijn teveel broeikasgassen van wedijver, rivaliteit en oppositioneel gedrag terwijl we nood hebben aan een klimaatsplan waarin wederzijds begrip, respect en waardering een hogere score krijgen: -via de traditionele en nieuwe media mag de nadruk meer liggen op nieuwsfeiten en gedragspatronen die goede wil en menselijke samenwerking benadrukken. Als het maar nieuws is als het slecht nieuws of een sensationeel bericht betreft wordt een sfeer geschapen van pessimisme en verslechterde relationele verhoudingen. Meer tijd voor positieve evoluties of verklaringen voor wat mis gaat kan leiden tot een verzacht mediatiek klimaat. -het onderwijs moet weer maar eens aangesproken worden: de leraars en leraressen zijn de opvoeders in tweede lijn die opnieuw hun unieke rol kunnen spelen. Alleen mogen zij niet de geïsoleerde vluchtheuvels worden die het in naam van de hele maatschappij weer eens moeten oplossen. Nog meer nadruk leggen op attitudes dan kennisvelden is zeker in lager en secundair onderwijs aangewezen. -verenigingen zijn onvervangbaar: jeugd, sport en cultuur nodigen uit tot dagelijkse leefpatronen die afgestemd zijn op de medemens. Vrijwilligerswerk heeft het niet gemakkelijk maar de overheden moeten alles uit de kast halen om die maatschappelijke humus te versterken. -niets boven de opvoeding in het eigen gezin waarin zin voor educatie het moet halen op kick-sensatie: eenvoudige waarden als beleefdheid, correctheid en medemenselijkheid moeten primeren in een opvoedingspatroon.Dit lijken de vier pijlers te zijn voor een maatschappelijke MOVE in de richting van meer menselijk respect: de M van media,de O van onderwijs, de V van verenigingen en de E van educatie.Uiteraard vraagt de Brusselse context ook een aanpak op maat van dit hoofdstedelijk gebied: of we nu nog 20, 300 of 400 agenten bij inzetten: Brussel moet van bij de wortel het probleem van maatschappelijke deraillering aanpakken met alle middelen waarover het beschikt. Men moet durven de probleemwijken te benoemen en intensief te bewerken. De politiezones moeten tot één geheel worden omgevormd en het eigen Brussels parket en gerecht moeten een kordaat beleid voeren naast een preventieve aanpak die op een kleiner niveau kansen moet krijgen. De 19 gemeenten moeten daarvoor een eenvormige radikale aanpak durven tonen en moeten de pampers in de kast stoppen. Als dit niet gebeurt is het volgende drama in de hoofdstad nu al in de maak.En voor wie naar de beste remedie zoekt: iedereen begint best bij zichzelf en zijn of haar dagelijks gedragspatroon. Dat is de sleutel: vierhonderd bijkomende agenten zullen scheefgegroeide attitudes niet kunnen verbaliserend remediëren… Wednesday 11 April 2012 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/een_confederaal_model_aan_de_horizon/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/een_confederaal_model_aan_de_horizon/#When:Monday 02 April 2012 Minister Vanackere weet hoe delicaat en moeilijk onderhandelingen in het huidig federaal model zijn, wat hem waarschijnlijk tot de uitspraak moet hebben gebracht dat het vroeger makkelijker was toen partijen over de taalgrens heen met mekaar samenwerkten. Wat Yves Leterme al moest besluiten uit de vele maanden dialoog en hetgeen Kris Peeters verwoordt vanuit de deelstaat, is de enige ware conclusie: alleen een confederaal model biedt op termijn een antwoord op de verzuchtingen van Vlaanderen,Brussel en Wallonie.  Er is een mengeling van redenen waarom deze evolutie onafwendbaar is: de klemtonen voor de kansen en uitdagingen liggen langs beide kanten van de taalgrens anders (geografisch, bevolkingsstructuur, kansen werkgelegenheid, ruimtelijke ordening, mobiliteit), het medialandschap is uit mekaar gegroeid, politieke partijen hebben inderdaad nog zeer weinig structurele contacten, de beleidslijnen worden in het zuiden van het land eerder met overheidsaccenten uitgetekend terwijl het noorden eerder staatsontvettend wil werken, enzovoort…Die eigenheid willen kiezers ook herkennen in het uitgestippelde beleid: de drang om zich uit te spreken over de wijze waarop de andere deelstaat en Brussel zich ontwikkelen is niet groot, laat staan de neiging om in de plaats te treden. Een federale kieskring staat haaks op deze fundamentele ontwikkeling.Integendeel, iedereen beseft dat men vanuit de eigen zwakten en sterkten tot betere resultaten op het terrein kan komen: Vlaanderen moet zijn regeltjes-beheptheid van zich afzetten, Brussel moet meer dan dringend in bepaalde stadsdelen orde op zaken zetten, Wallonie moet actiever zijn jongere bevolking aan het werk krijgen. Grotere nadruk op regionale eigenheid met meer verantwoordelijkheid is dus geen gemakkelijk wondermiddel, maar een werkmiddel dat op termijn voor de mensen de beste resultaten moet opleveren.De cruciale vraag die velen bezig houdt en op diverse manieren wordt beantwoord, is uiteraard hoe je tot dit bestuursconcept kan komen: moeten er institutioneel bommen worden voorbereid of is het mogelijk stapsgewijs tot dit resultaat te komen? In de publieke opinie komt dit neer op de ongenuanceerde reactie die we op straat vaak op BHV te horen kregen: ”Zorg aub voor een oplossing maar geef niet toe” Er zijn immers twee wegen om te pogen deze terechte nadruk op regionale identiteit te laten doorwegen: we blijven wachten op ons enig groot gelijk door de situatie beetje bij beetje te laten verrotten of we proberen stap voor stap aan die vorm van confederaal samenleven te bouwen. CD&V heeft na heel veel onderhandelingswerk en creatieve voorstellen (wat niet van iedereen kan gezegd worden) gekozen voor de dialoogresultaten om in dit proces positief vooruit te komen: de zesde staatshervorming zal daar de volgende maanden een resultaat van zijn. Een splitsing van het land zal dit niet zijn en maagdelijke zuiverheid zal daar niet bij inbegrepen zijn: Vlaanderen vraagt echter ook geen splitsing van het land, maar wil wel op een efficiënte manier de accenten leggen die zo verbonden zijn aan de regionale eigenheid.Daarom zijn de werkzaamheden van de volgende maanden in het parlement een uitdaging waar ik echt naar uitkijk: eindelijk de splitsing van BHV, eindelijk de nadruk op een eigen werkgelegenheidsbeleid, meer fiscale autonomie en afbouw van de transfers, eindelijk een opstap naar eigen justitiele verantwoordelijkheid. Van een confederaal model kan je dromen of eraan bouwen: wij kiezen voor noeste arbeid…Laat de wetsvoorstellen maar komen… Monday 02 April 2012 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/en_weer_heeft_de_wever_zich_vergist/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/en_weer_heeft_de_wever_zich_vergist/#When:Sunday 04 March 2012 Ik heb het persoonlijk enorm betreurd dat NVA met ons niet de handschoen van de zesde staatshervorming heeft opgenomen : morgen starten de werkzaamheden rond de wetteksten die de omvorming van het staatsbestel in de richting van de deelstaten op gang moet brengen. NVA had die historische stap mee kunnen zetten maar heeft het vertikt. Daardoor vervalt men weer in slogans en enkel vooruitkijken naar de volgende verkiezingen. Met De Wever ben ik het immers eens dat een hervorming van de staat evolutief en niet revolutionair moet bekeken worden:het is de juiste doctrine om stap voor stap vooruit in de goede richting te gaan in plaats van op de hometrainer te duwen. De start van de verkiezingen bij CD&V en NVA brengt een tweede vergissing van De Wever aan het licht:vorig jaar weigert hij federaal de verantwoordelijkheid op te nemen, nu loopt hij van het lokale niveau weg om er federale verkiezingen van te maken. Wat een verschil met Wouter Beke die in Beveren voor tweehonderd lijsttrekkers het volle vertrouwen en de volledige verantwoordelijkheid bij de plaatselijke afdelingen legde. Men blijft zich dus aan dezelfde steen stoten door de uitdaging van het moment te wijzigen in een confrontatie van morgen. CD&V wil verandering doorvoeren op het moment en de plaats waar de maatschappelijke kansen zich voordoen:op het federale niveau door één van de grootste staatshervormingen weliswaar in dialoog door te voeren, op Vlaams niveau door de regionale bevoegdheden en verantwoordelijkheden mee kracht te geven en op het lokale niveau door elke gemeente de “kleur op maat” te geven die het plaatselijk verdient. De start van de campagne heeft me dus vanuit NVA-hoek zwaar ontgoocheld. Bij de uiteenzetting over hun recept voor de gemeenteraadsverkiezingen heb ik 3 dingen geleerd: 1.NVA gelooft niet al te veel in hun lokale kracht en legt meteen ook de band naar het federale om rond de lokale hellingen te kunnen fietsen 2.Niet de lokale kopstukken maar De Wever zelf zal kandidaat zijn in de steden en gemeenten:alles moet op één persoon worden afgestemd 3.Het is niet Antwerpen maar de Wetstraat die NVA interesseert:spijtig dat men daardoor duidelijk maakt dat men geen volkspartij wil worden maar zweeppartij wil blijven. Sunday 04 March 2012 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/mijn_a/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/mijn_a/#When:Wednesday 08 February 2012 Michel Wednesday 08 February 2012 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/liever_g_589_dan_een_g_1000/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/liever_g_589_dan_een_g_1000/#When:Monday 21 November 2011 Is het omdat we aan de limieten van ons federaal model zijn gekomen dat we ook aan de grens van ons representatief model zijn gekomen en tot meer deliberatieve tendenzen moeten komen? Moeten we naar rechtstreekser inspraak komen wanneer op wereldvlak banksystemen niet meer in staat zijn hun groeifantasie onder controle te krijgen? Moeten we de burgers directer aan het woord laten als Europa er niet in slaagt om economisch en politiek coherenter antwoorden te formuleren op de financiële crisis die we zo moeilijk onder controle krijgen? Schuiven we de zoekende en aarzelende onderhandelaars opzij om te zeggen hoe pensioenen worden hervormd, wie langer zal werken en in welke gezondheidsdiensten dringend moet gesnoeid worden? Integendeel: om al deze problemen opgelost te krijgen zullen we ons huidig democratisch bestel van onder uit moeten versterken en efficiënt doen werken. De Grieken koesterden democratie als een goed waar rustig en gezellig uren kan worden over doorgeboomd, van de Romeinen hebben we geleerd dat je een bestuurlijk systeem op een bepaald moment wel moet ordenen in structuren en afspraken: gelukkig zijn er politieke partijen die krachten en stromingen bundelen, gelukkig zijn er op elk niveau afspraken over wijze van beslissen, gelukkig bestaan er procedures om administratieve procedures tot een goed einde te brengen.. De komende maanden en jaren moeten de kanalen van dat democratisch model wel een grondige maatschappelijke inspectie krijgen: het is goed dat er signalen als een “G1000” komen om daar op te wijzen. De politiek moet echter ook veerkracht tonen om dat afstoffen zelf in handen te nemen. Er moeten vandaag grondige keuzes worden gemaakt om onze welvaart te vergroten en ons welzijn daarin een betere plaats te geven, we zullen moeten aanvaarden dat aan economisch ongebreideld uitbreiden grenzen zijn, we moeten beseffen dat groeilanden als Brazilië, India, China en Rusland mee het spel gaan bepalen…In het kader van die opdracht moeten we in de bestuurskracht meer naar onder dan naar boven kijken: lokale besturen zijn in dit land slechts voor 14,1 procent van de uitgaven verantwoordelijk. Binnen de Oeso-landen is dat gemiddeld 24,4 procent, in Denemarken zelfs 63 procent. Steden en gemeenten worden trouwens meer een meer aangesproken om de problemen op Vlaams en federaal vlak op te lossen: de rekening van de hervorming van de politie werd naar de gemeenten gestuurd, de zuivering van het afvalwater wordt een dure factuur ter plaatse, straks volgt de brandweer waar federaal 50 procent moet bijdragen maar nauwelijks aan 10 procent raakt, de gevolgen van de migratie krijgt men niet in de hand maar gaat men weer eens doorschuiven naar lokale opvang. Daarom: gebruik die 589 steden en gemeenten niet alleen als factuuradres, maar ook als volwaardige partner in de bestuursopbouw. Investeer in het lokale bestuur als de plaats waar info over beleidsdossiers rechtstreeks worden uitgelegd, gebruik de lokale inplanting als toetssteen van ideeën en plannen, neem de lokale beleidsvoerders mee in de processen naar activeren van de arbeidsmarkt, opvang van de vergrijzing, opbouw van een correcte migratie..We hebben een G 589 die dagelijks tussen de mensen staat: we bieden onze diensten aan de respectievelijke Ministers-presidenten aan en trouwens ook aan de mogelijke Eerste Minister die regelmatig voor feestelijkheden naar Bergen terugkeert: dat hij in zijn agenda ook eens het feest van de democratie opneemt. Ik wed dat hij er plezier zal aan beleven.. Monday 21 November 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/citroenpoen/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/citroenpoen/#When:Thursday 03 November 2011 Blijkbaar komen steden en gemeenten in het vizier van een recent bijgesteld rapport van de Hoge Raad voor Financiën waar Luc Coene vreemd(?)genoeg meent dat hun gebrek aan zuinigheid moet gecompenseerd worden met 1,4 miljard bijkomende inspanningen. Vooral het feit dat gemeenten teveel personeel zouden hebben aangenomen in de voorbije jaren zou hierin een cruciale rol spelen. Men vergeet daarbij dat steden en gemeenten verplicht zijn hun budget jaarlijks in evenwicht te houden en dat meer personeel nodig is om de bijkomende taken die op de gemeenten worden gelegd (ruimtelijke ordening, waterzuivering, woonbeleid, veiligheid..) na te komen. Wie vergelijkt wat we aan politie betalen komt uit bij het dubbele tot driedubbele van 10 jaar geleden, straks volgt de brandweer, daarna de pensioenlasten waar de gemeenten volledig zelf voor op draaien. Het zijn ook niet de steden en gemeenten die een belastingsverlaging op federaal niveau hebben gestemd om de blauwe flank af te dekken en hierdoor te verzuimen om een buffer tegen moeilijke tijden aan te leggen. Het zijn niet de steden en gemeenten die een gratis-politiek hebben gevoerd om TV te kijken en mensen op de bus naar de markt te brengen. Het zijn niet de steden en gemeenten die de wetgeving alsmaar logger en ondoorzichtiger maken waardoor steeds meer gespecialiseerd personeel nodig is om zich door de administratie te werken. Vooral de berekeningswijze van de cijfers doet echter wenkbrauwen fronsen als men weet dat wat voorligt eigenlijk een macro-economische oefening is gebaseerd op grote stromen van gemeentefonds, steekproeven en extrapolaties van jaren geleden. Vorig jaar nog bevestigde de begrotingsminister federaal dat het op dit ogenblik niet mogelijk is het aandeel van de Vlaamse gemeenten in het totale tekort van de plaatselijke overheden in te schatten. Het Agentschap Binnenlands Bestuur berekende dat de Vlaamse gemeenten in 2009 een overschot boekten van 875 miljoen euro op basis van begrotingsrekeningen van 2009 van nagenoeg alle Vlaamse gemeenten en niet op basis van prognoses. Wie het laagst op de ladder staat krijgt altijd de rotte appels het hardst op zijn kop: de steden en gemeenten willen dan ook correcte cijfers alvorens nog maar eens de peer te zijn van de begrotingshistorie. Onze citroenen zijn lokaal ver uitgeperst alvorens ze opnieuw door de persmachine moeten gehaald worden. Thursday 03 November 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/een_metropoli-trojaanse_gemeenschap_in_de_vlaamse_rand_needanke/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/een_metropoli-trojaanse_gemeenschap_in_de_vlaamse_rand_needanke/#When:Friday 21 October 2011 Ik mocht aanwezig zijn maar niets zeggen op een debat dat TV Brussel en Ring TV op de Boesdaalhoeve in Sint-Genesius-Rode organiseerde rond het thema:”BHV gesplitst en nu..?” Een initiatief dat mooi was voorbereid en waarvan het verslag de volgende dagen op antenne komt. De oorsprong lag bij de Brusselse zender en daarom was de bezetting ook zeer sterk vanuit de hoofdstad opgevat. De thema’s waren: waarheen met wonen, mobiliteit, onderwijs en werk nu Brussel en Halle-Vilvoorde binnenkort na 50 jaar definitief tot een aparte kieskring en een apart gerechtelijk arrondissement gaan behoren. Uit het initiatief leer ik dat er een terechte zorg is wat de gevolgen kunnen zijn van de splitsing van BHV: ik hoor anderen zeggen dat het hier over symbooldossiers gaat die weinig of geen weerslag hebben op het dagelijkse leven van mensen. Blijkbaar is het tegendeel waar: de onderhandelingen over BHV zijn nog niet koud of sterk betrokken actoren zetten zich aan het denken. Men beseft immers dat Brussel nu nog meer dan vroeger een eigen koers zal moeten varen en minder dan voorheen Halle-Vilvoorde als kruiwagen zal kunnen gebruiken. Halle-Vilvoorde kan echter ook niet zonder Brussel en daarom blijven wij voorstander van een stevige duw vanuit Vlaanderen naar het beleid in de hoofdstad. Als daar straks 450 miljoen steun bovenop komt kan men niet zeggen dat de Vlaamse gemeenschap met haar bijdrage in dat bedrag geen inspanning doet voor haar hoofdstad. Uit de bespreking bleek duidelijk dat een aantal hete hangijzers nog veel mensen en middelen zullen vragen om nijpende problemen aan te pakken: wanneer zal men een aantal kankerplekken die nu onaanvaardbare krottoestanden zijn eindelijk eens aanpakken? Hoe kunnen we de kwaliteit van het taalonderwijs Nederlands opkrikken? Wat doen we met de duizenden jonge structureel werklozen? Hoe pakken we het mobiliteitsinfarct aan? Begrijpelijk dat voor een aantal dossiers naar de Rand wordt gekeken om daar mee een oplossing aan te geven. Om dat in nieuwe bestuursstructuren te gieten passen wij echter: vrijwillige samenwerkingsovereenkomsten tussen bepaalde overheidsinstanties en regelmatig overleg moeten mogelijk zijn. Een nieuwe metropolitane bestuursformule zullen wij niet aanvaarden: het kersverse Brusselakkoord bevat aanzetten tot betere samenwerking binnen Brussel maar vraagt naar de toekomst versterking. Met de bijkomende middelen moet Brussel werk maken van werk, gerichter onderwijs en bewustere woonpolitiek.19 aparte staatjes zullen dat niet waarmaken: de Europese hoofdstad moet met één stem spreken en handelen. Maar vooral: de Franstaligen in Brussel moeten eindelijk werk maken van herstel van “vertrouwen”. Als de tweetaligheid in Brussel theoretisch hoog op de agenda staat maar in de praktijk alsmaar meer van de ladder schuift en men in Halle-Vilvoorde blijvend een wingewest ziet moet men ons niet vragen in samenwerkingsverbanden, laat staan in nieuwe structuren te stappen. Geldelijke middelen blijken toch niet zo’n probleem als ik zie dat de Brusselse regering zonder verpinken de Dexia-derving voor de Brusselse gemeenten zullen bijschieten. Het weze dus duidelijk: wij stappen niet in een metropolitane gemeenschap die vanuit de Franstaligen als expansie- en niet als integratiemethode wordt bekeken. Voor ons geen metropoli-trojaans vehikel.. Friday 21 October 2011 http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/djuu_toch/ http://www.micheldoomst.be/index.php/md/blog_commentaar/djuu_toch/#When:Monday 17 October 2011 Het communautair akkoord is een feit en vooral vanuit Halle-Vilvoorde een heerlijk moment na zoveel jaren harde en moeilijke strijd. Zonder slag of stoot is het niet gegaan: vier jaar lang is er gepraat en onderhandeld, een regering is over BHV gestruikeld in een periode waarin de financieel-economische problemen om stabiliteit vroegen. De overwinnaar van de verkiezingen heeft de handschoen voor een oplossing niet opgenomen: N-VA had dit niet mogen doen, dit hadden we samen moeten waar maken. Op een debat in Asse zei ik 2 jaar geleden wat ik later ook in N-VA – kringen herhaald hoorde: wij spreken niet over revolutie, wij spreken over evolutie. Dit akkoord wenkt naar Copernicus in de zin dat het naar een confederale smaak van de federale gerechten neigt: - eindelijk, na 50 jaar, BHV gesplitst voor Kamer, Senaat, Europees en gerecht: zelfs op vakantie durfde ik daar niet van dromen. - geen uitbreiding van Brussel, geen nieuwe faciliteiten, geen gemorrel aan de omzendbrief Peeters: mijnheer Maingain is dezer dagen aan zijn grootste depressie ooit onderhevig - gezinsbeleid, arbeidsmarkt, ouderenzorg, verkeersboetefonds gaan naar Vlaanderen, 10 miljard fiscale autonomie en eindelijk duidelijkheid over de transfers Dat is de evolutie waarover CD&V en N-VA het altijd hebben gehad: hierover hebben we nagedacht, die sprong moet je aandurven en vooral…je moet het DOEN. Het werk is niet af: de invulling van wat voorligt zal nog veel tijd en parlementair werk vragen, maar de toon is gezet. Op het terrein moet Vlaanderen dit werk verder implementeren: N-VA had daarin moeten meegaan. Heel spijtig, maar CD&V werkt altijd met uitnodigingen: laat ons samen werken aan de toekomst van een sterker en zelfstandiger Vlaanderen. We hadden dit samen moeten doen: djuu toch… Monday 17 October 2011