The day after…
vrijdag 23 april 2010
Ware chaos was het gisteren in de wandelgangen van het Parlement. Om de haverklap keerde de wind, meestal ook aangewakkerd tot een aantal vlagen, tot het op een plots moment complete windstilte was. De adrenaline die bij velen door het bloed stroomde, sijpelde tegen de avond door een paar woorden van de Kamervoorzitter volledig weg.
“The day after” staan de kranten vol van analyses en prognoses en proberen we de gebeurtenissen op een rijtje te zetten. Soms sijpelt er een nieuw bericht binnen; Di Rupo wil geen deadline meer en Reynders vraagt zich letterlijk af hoe we nog kunnen samenleven in dit land.
Deze vraag stel ik me al jaren. Het congres van CD&V gaf in het begin van deze eeuw, bijna tien jaar geleden reeds een antwoord op deze vraag. Wij streven al lang naar het confederale model, waarbij het accent komt te liggen bij de deelstaten, maar de Franstaligen willen niet mee.
Reynders roept de Vlaamse politici op te zeggen welke structuur ze willen. Het antwoord is al lang overgemaakt. Graag herinner ik Reynders ook aan de gemeenschapsdialoog van iets meer dan een jaar geleden. (zie ook) De woorden van onze Vlaamse Minister-President waren blijkbaar louter gebakken lucht.
Het mag duidelijk zijn dat bepaalde Franstalige politici geen enkele vooruitgang willen boeken en enkel stilstand beogen. Hun drijfsfeer kan ik me in de verste verte niet voor de geest halen, maar hun halsstarrige houding leidt tot het huidige verval. Hun politiek van onwil en onwetendheid is de oorzaak van de hedendaagse politieke crisis. Wij, Vlamingen, willen vooruit en gisteren heb ik dezelfde boodschap gehoord bij vele Franstalige collega’s.
Maandenlang polste Dehaene bij de verschillende politieke partijen, wikte en woog wat kon en niet kon. Hij schaafde de hoekjes af en deed bij iedereen water bij de wijn. Begin deze week was het moment gekomen, iedereen was klaar. Hij legde zijn voorstel op tafel en prompt werd hij bestempeld als Vlaamse onderhandelaar, als CD&V-er, als leider van de Vlaamse onderhandelaars. De Franstaligen zouden ook hun eisen op tafel leggen.
Geloofden die Franstaligen dan wat Dehaene op tafel had gelegd, de eisenbundel was van de Vlamingen? Neen, Dehaene had de afgelopen maanden een gulden middenweg gezocht, herinner je het u? Het Vlaamse uitgangspunt kan je lezen in de wetsvoorstellen. De redelijkheid is soms ver te zoeken !
Geschreven door Michel op vrijdag 23 april 2010 - Reageer (2)
Dag Michel,
Ik ben het volledig met u eens dat de franstaligen tov de vlaamse vragen geen enkel respect tonen en op de gematigde voorstellen ‘non’ blijven zeggen.
Als de vlaamse partijen de zaken nu eens omdraaien en ‘neen ’ zeggen tegen het organiseren van gesprekken buiten de nota DeHaene. Zelfs samen aangeven dat zijn geen federale verkiezingen meer laten organiseren; alsook een deel van de geldstromen stoppen.
Of is dat teveel gevraagd van onze vlaamse politieke partijen?
Roger Claes
Geschreven door . op vrijdag 23 april 2010