Het menu van de nieuwe voorzitter…
maandag 29 november 2010
Het zou de moeilijkste stiel zijn die een politicus wordt voorgeschoteld: voorzitter zijn van een partij als CD&V. Jo Vandeurzen moet zich ooit met een geweldige plof in een figuurlijke zetel hebben laten vallen toen hij de Wetstraat 69 voor een andere job kon ruilen.
Tezelfdertijd is het een geweldige uitdaging om een breedgelaagde partij als CD&V opnieuw op het hoogste niveau te kunnen tillen: de lokale verkiezingen van 2012 worden daarbij de grote uitdaging.
Het menu om die taak aan te pakken lijkt me vier grote uitdagingen te bevatten:
1.Koesteren van onze lokale sterkte: de provinciale kieskringen hebben ons in een vedettisme en nepotisme gebracht dat lokale inplanting en contact met de mensen op straat verdringt. Wij moeten onze werking opnieuw sterk op onze lokale verankering afstemmen.
2.Mandatarissen moeten weer vertegenwoordigers van het volk worden in een democratie die meer op “vertegenwoordiging” dan op televoting inzet. Leden van parlementen en besturen moeten die spreekbuisfunctie sterker vervullen.
3.We moeten met CD&V de leiding nemen in de interne en externe staatshervorming: het land en Vlaanderen lijden onder het huidige status-quo. Het confederalisme dat we 8 jaar geleden boven de doopvont hielden moet in werkelijkheid worden omgezet: de sociaal-economische dynamiek en beleid op maat moet vertrekken vanuit de deelgebieden.
4.De partij moet een aantal essentiële waarden uitdragen op maatschappelijke thema’s die om oplossingen smeken: een correct menselijk asielbeleid, rechten en plichten in het verkeer en de dagelijkse omgang, een efficiënte werking van justitie, een actief arbeidsmarktbeleid, verantwoord opvangen van de vergrijzing.
Op die vier assen moet de partij van hoog tot laag consequent doorwerken: één Beke zal die stroming niet waarmaken, het zullen vele “Beken” moeten zijn die de CD&V-rivier breed genoeg moeten maken als partij van de mensen.
Geschreven door Michel op maandag 29 november 2010 - Reageer (0)
