Het been stijf of een stijf been
maandag 20 juni 2011
Na 1 jaar stilstand in de “vaderlandse” politiek blijkt de taktische politiek van NVA blijkbaar nog altijd aan te slaan bij een groot aantal Vlamingen: niet wat men in het beleid realiseert staat aan de top, wel wat men in de feiten kan tegenhouden. Toch wel een uniek moment in onze politieke geschiedenis: de overwinnaars van de verkiezingen worden vooral gewaardeerd omdat ze liever in de rol van oppositie dan die van beleidscreatie gedijen.
Na 12 maanden treuzelen (onderhandelen is niet het goede woord) wordt steeds duidelijker waarom een akkoord niet uit de bus komt: twee beleidsculturen in één land hebben het einde van een compromistraditie bereikt. Het Di Rupo-scenario blijft vasthangen in het politieke schimmenspel dat nu al maanden de plak zwaait: rondjes verkenning draaien om de aankondigingsdraaimolen rond te krijgen en te pogen de verantwoordelijkheid voor eventuele stilstand op anderen af te schuiven. Na de felle lente hopen de franstaligen dat met de eerste felle zomerwind van de voorbije dagen de wil tot een fundamentele ommekeer wel zal overwaaien: niets is minder waar. Vlaanderen wil dat het eigen grondgebied niet nodeloos in vraag wordt gesteld en kan maar akkoord gaan met financiële afspraken die billijk en transparant zijn naar lusten en lasten. De oogziekte van de franstalige partijen werkt de Vlamingen steeds meer op de zenuwen omdat de behandeling van die kwaal alleen maar uitgesteld wordt. Men blijft hopen dat CD&V toch maar op de knieën gaat door het sociaal-economische binnen een tiental dagen als de prioritaire hoofdstukken van een nieuw formatie-evangelie te schrijven en het communautaire bij de minder belangrijke geloofsbrieven te catalogeren.
VLD “voortrekker” en “uittrekker” De Croo is hiermee in zijn nopjes maar vergeet dat hij met MR ook het FDF als bijtend zuur rond de onderhandelingstafel trekt: zonder deftige oplossing voor BHV is in elk geval elk menu voor CD&V oneetbaar.
Di Rupo moet dus stilaan beseffen dat onwil om in het staathervormingsbad te stappen de allergie bij de Vlamingen alleen maar doet toenemen: als het vakantieberaad niets oplevert zullen verkiezingen dan maar de euro moeten doen vallen.
Alleen een sterker confederaal kader behoedt het land voor nieuwe blokkeringen en de onmacht om de sociaal-economische uitdagingen aan te kunnen. Daarom willen de Vlamingen dat het been wordt stijf gehouden: anders moeten wij met een stijf been de moeilijke helling op van economisch herstel, vergrijzing, internationalisering…..
Geschreven door Michel op maandag 20 juni 2011 - Reageer (0)
