Een beetje geschiedenis
vrijdag 16 april 2010
Brussel / Halle – Vilvoorde
Bijna een halve eeuw geleden, daar wordt de oorsprong gesitueerd van de huidige controverse. Achter gesloten deuren van het kasteel van Hertoginnedal stond de complexe problematiek van de “Rand” op de agenda. Uiteindelijk werd het taalfaciliteitenstelsel in zes gemeenten ingevoerd. Het territorialiteitsbeginsel werd benadrukt, de taalgrens werd definitief vastgelegd en België werd ingedeeld in vier taalgebieden. De zes vormden een apart arrondissement tot en met 1970.
De zomermaanden van 1977 – 1978 werden politiek opnieuw zeer warm gemaakt door de problematiek van de Rand. De besprekingen resulteerden in het Egmont-Stuyvenbergakkoord. Franstalige inwoners van de zes kregen de kans om in Brussel hun stem uit te brengen. Hun politiek statuut werd parallel getrokken met dat van de Vlamingen in Brussel. De Raad van State bestempelde een aantal punten van het akkoord als ongrondwettelijk en uiteindelijk viel de regering. Van een akkoord was geen sprake meer.
Cruciaal was de Pacificatiewet van 1988, waarbij niet enkel het bijzondere statuut van de faciliteitengemeenten werd benadrukt, maar ook een aantal unieke bepalingen voor de gemeenten werden ingevoerd, waaronder het “onweerlegbaar vermoeden van taalkennis”. Bij het ontwerp werd vanalles en nog wat onderzocht, zo onder meer de oprichting van een college van voogdijbevoegdheden van de negen gouverneurs en de vice-gouverneur van Brabant. Uiteindelijk ontaarde het parlementaire debat eerder in persoonlijke twisten of politiek gekleurde tirades. Het feit dat de faciliteiten gebetonneerd werden kwam er nauwelijks aan bod. In de media werd er wel gereageerd: “Onze regering heeft deze zes op het altaar der verzoening opgeofferd.” Toch wordt algemeen aangenomen dat de Pacificatiewet, ondanks de vaak weinig positieve reacties, een stabiliteit wist te brengen in de faciliteitengemeenten.
De kieskring BHV was evenwel nog steeds niet gesplitst. De volgende stap daartoe werd vier jaar later gezet. Als onderdeel van een tienpuntenprogramma was de splitsing van het kiesarrondissement in 1992 samen onderwerp met de splitsing van de provincie Brabant. Uiteindelijk werd niet het kiesarrondissement, maar wel de provincie gesplitst. Het mocht duidelijk zijn, het zou niet voor de komende jaren zijn.
De paarsgroene regering zou verder hervormen met de zogenaamde Lambermontakkoorden. Er werd overeengekomen dat de gewesten bevoegd zouden worden voor de regels met betrekking tot de gemeentelijke en provinciale instellingen, maar de bepalingen van de pacificatiewet met de waarborgen voor franstaligen bleven federaal. De provinciale kieskringen werden ingevoerd, op B/HV en Leuven na. Het arbitragehof oordeelde dat deze regeling ongrondwettelijk is en dat hier iets aan gedaan moest worden. De strijd voor de splitsing werd opgevoerd. In 2005 was er bijna een akkoord, in 2007 werd het wetsvoorstel tot splitsing ingediend en gestemd in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken.
De komende etmalen, bijna vier belangenconflicten later, wordt een paasei verwacht. Wat zal de inhoud zijn, hoe zal het verpakt zijn, hoe heeft de haan het bevrucht?
Geschreven door Michel op vrijdag 16 april 2010 - Reageer (5)
Minheer Doomst, als CD&V-er is het toch gemakkelijk om de aandacht af te leiden en steeds het verhaal van het verleden aan te halen om de mislukkingen van de CD& V te verdoezelen. Neem van mij gerust aan dat ditmaal het gesjoemel van De Haene niet zal aanvaard worden.
Voor de splitsing van BHV dat al 40 jaar moest gebeurd zijn en gewoon de toepassing van de grondwet is, wordt er niet onderhandeld. Men betaald geen prijs voor iets dat vanzelfsprekend is en waar de Vlamingen recht op hebben, tenzij u er nog steeds van overtuigd bent, zoals bij het ontstaan van België, dat uw eigen volk tweede rangsburgers zijn.
Geschreven door . op zondag 18 april 2010