Asiel en regularisatie
vrijdag 26 maart 2010
Het asiel- en migratiebeleid is een kluwen geworden, waar een kat haar eigen jongeren niet meer in vindt. Termen, benamingen en procedures worden door elkaar gehaald, zonder de juiste gang van zaken goed te vatten.
Zo mag het aanvragen van asiel in ons land niet over dezelfde kam worden geschoren als de regularisatie, laat staan de regularisatie-instructie die vorig jarig werd uitgevaardigd. Gisteren, tijdens de plenaire vergadering in de Kamer, verstopte Wathelet zich achter de internationale regels, die ons verplichten rekening te houden met alle facetten bij een asielaanvraag, maar geldt dit ook voor een regularisatie?
De staatssecretaris verstopte zich gisteren dus achter de verkeerde boom en dan nog…. De bladeren aan die boom zijn volgens mij vorige herfst niet afgevallen.
Artikel 13, §2bis en §3 van de vreemdelingenwet bepaalt duidelijk dat een einde aan het verblijf in ons land kan gesteld worden indien er valse informatie, valse documenten of fraude is gepleegd. De staatssecretaris heeft vroeger ook reeds meegedeeld dat die fraude van doorslaggevend belang is voor het al dan niet bekomen van een verblijfsvergunning. Wordt de fraude vastgesteld, dan krijgt de betrokkene het bevel om het grondgebied te verlaten. Deze woorden sprak de staatssecretaris in november vorig jaar uit.
Het woordje fraude vinden we ook terug in artikel 57, dat bepaalt dat het CGVS de status van vluchteling kan intrekken op basis van valse verklaringen of fraude. Dit kan evenwel aangevochten worden voor de Raad van Vreemdelingenbetwistingen (RVV). Tot vorig jaar werd dit beroep sowieso geweigerd, maar recente cassatiearresten van de Raad van State (nr. 191/585 en 191/586) laten dit wel toe.
Als de staatssecretaris de vergelijking wil doortrekken dan lijkt het me duidelijk dat wanneer er vastgesteld wordt dat er fraude is, er geen rekening meer kan en moet gehouden worden met andere elementen (duurzame verankering, …)
Van in het begin liep het reeds fout en waren er signalen van slechte informatie en fraude. Aanvankelijk klaagden de steden en gemeenten over zeer gebrekkige informatie die hen omtrent de procedure werd meegedeeld en al snel kwamen er andere zaken aan het licht. (Tand)artsen werden geconsulteerd en onder druk gezet om een attest af te leveren, waaruit zou blijken dat hun patiënt reeds langdurig in het land verbleef. In antwoord op een mondelinge vraag antwoordde de staatssecretaris me dat hij daar niet in kon tussenkomen. Een week later kwamen er verschillende meldingen, met het OCMW van Antwerpen op kop, dat bepaalde winkels valse arbeidscontracten afleverden, zonder dat de personen in kwestie daar één minuut gewerkt hadden. Zoals gewoonlijk werden de paraplu’s onmiddellijk geopend en verwees de staatssecretaris naar de gemeentebesturen, die als taak hebben om vermoedens en feiten van documentfraude zonder verwijl aan DVZ te melden. Naar deze cijfers ben ik ook wel eens benieuwd. Gisteren werd gezwaaid met de 1800 dossiers die DVZ naar het parket heeft gestuurd, maar hoeveel vermoedens werden werkelijk aan DVZ overgemaakt?
Tot overmaat werd de procedure begin december vernietigd door de Raad van State. De instructienota met criteria, die de regularisatie mogelijk maakte, was van de hand de regering, terwijl eigenlijk het parlement bevoegd was. Wathelet loste dit simpel op via zijn discretionaire bevoegdheid, zodat hij over elke aanvraag zelf beslist. Het wordt hoog tijd dat ook hier een onafhankelijke commissie wordt opgericht die oordeelt over de aanvragen voor regularisatie.
Misschien tot slot nog enkele cijfers. Vorig jaar werden er meer dan 17.000 asielaanvragen ingediend, in bijna 10.000 dossiers werd een beslissing genomen, een kwart van deze verwerkte aanvragen werd positief beantwoord.
Personen die in het verleden een negatief antwoord kregen of nog nooit een asielaanvraag indienden, konden vorig jaar genieten van de regularisatie-instructie van Wathelet. Meer dan 27.000 aanvragen werden ingediend.
Geschreven door Michel op vrijdag 26 maart 2010 - Reageer (0)
