Michel Doomst blijft gaan voor onderhandelde staatshervorming
Verschenen in Het Laatste Nieuws op vrijdag 11 juni 2010
ROEPEN AAN DE KANT LOST NIETS OP
Hij oogt beschaafd en vriendelijk, maar voor vele Franstaligen is Michel Doomst een baarlijke Vlaamse duivel die hen naar de verdoemenis wenst. Hij beklemtoont dat “de Franstaligen moeten beseffen dat ze hun agressieve attitude moeten bijstellen en wijst er op dat het intussen 10 nà 12 is voor hen”. Maar in één moeite voegt hij er aan toe, dat enkel via een onderhandelde staatshervorming B-H-V zal gesplitst worden.
De burgervader van Gooik is de gangmaker van de Vlaamse burgemeesters van de’Rand’ die weigeren de verkiezingen te organiseren omdat ‘B-H-V’ nog niet gesplitst is, ondanks een duidelijk arrest van de Raad van State.”Velen nemen het ons kwalijk dat wij geen onwettelijke dingen willen doen”, zegt Doomst. Nogal wat Franstaligen verwijten ons dat wij ‘provoceren’ en ‘agressief’ zijn. Terwijl wij absoluut niet aan gebiedsuitbreiding willen doen en altijd de wetten respecteren. In tegenstelling tot diegenen die ons dat verwijten”.
BELEEFD MAAR KORDAAT
De jongste weken voerde Michel Doomst campagne in de rand, in faciliteitengemeenten zoals Wemmel en in Brusselse gemeenten als Jette en Ganshoren.
“Ik hoor dat Vlaamse kandidaten van andere partijen zware verwensingen naar het hoof geslingerd kregen, en zelfs fysiek bedreigd werden. Mij is dat nooit overkomen. Het gebeurt natuurlijk wel dat Franstaligen, zeker in de faciliteitengemeeten, duidelijk laten blijken dat zij geen oren hebben naar mijn argumenten. Maar dat blijft allemaal binnen de perken”.
“Is het omdat ik altijd rustig en beleefd mijn standpunt verkondig, en niet sta te brullen of op de tafel klop om mijn zienswijze en die van de CD&V kracht bij te zetten? Wij zijn altijd bereid zijn om met de Franstaligen te blijven praten. Aan de kant gaan staan en roepen, is gemakkelijk, maar het lost niets op. Tijdens de Ronde van Vlaanderen vind ik het ook gemakkelijker dat ik aan de kant kan toekijken hoe de renners de Muur van Geraardsbergen beklimmen, dan dat ik hem zou moeten opfietsen. Maar zo ga ik nooit de Ronde winnen”.
FDF EN N-VA
De hamvraag is: helpt praten nog, na drie jaar dovemansgesprekken?
“Als iedereen halsstarrig bij zijn ‘oude’ standpunten blijft, komen we al vlug in dezelfde situatie als bij de onderhandelingsronden van de voorbije drie jaar, toen alles vast liep. Er blijkt nu wel een grotere onderhandelingsbereidheid bij een aantal Franstaligen, die gaan beseffen dat het voor hen nu niet vijf voor twaalf maar tien over twaalf is. Als er eerlang geen oplossing voor B-H-V binnen een grotere staatshervorming gevonden wordt, komt de hele solidariteit tussen Vlamingen en Walen op de helling. En daar zijn ze wel beducht voor”.
“Onderhandelingen hebben evenwel pas zin als iedereen de eigenheid en de grenzen van de taalgebieden erkent. Het FDF zal dat nooit doen, dus heeft met hen onderhandelen geen zin.”
Herman Meersseman
Michel in beeld
Meer foto's